Cruciale momenten in de politiek
 
Nu, ruim 2 weken na de verkiezingen, zijn de coalitiebesprekingen in Amsterdam Zuidoost nog in een verkennende fase. De PvdA is, als grootste partij, de initiatiefnemer. Belangrijke issues bij het tot stand komen van een coalitieaccoord zijn de bezuinigingen die we moeten doorvoeren en de voortzetting van het beleid van de afgelopen jaren. Daarnaast zijn er belangrijke aandachtsgebieden voor de komende jaren, zoals de kwaliteit van het onderwijs en de versterking van de sociale structuur van Zuidoost. Ik hoop dat we aan het einde van de komende week meer duidelijkheid zullen hebben over welke richting we in Zuidoost tot 2014 zullen volgen. Wordt het weer PvdA-VVD, al of niet met de gedoogsteun van een andere partij? Of wordt het een combinatie van PvdA-VVD met D66/OZO of GL?
 
De houding van D66 in de onderhandelingen voor het college van Amsterdam is erg principieel. Het ademt enige mate van frustratie over de hegemonie in Amsterdam sinds decennia van de PvdA. De houding kan ook ingegeven zijn vanuit de landelijke politiek en is een vorm van profilering voor de Tweede Kamerverkiezingen van juni. Feit is dat D66 zo de stad drijft in de richting van een nog linkser college dan we in 2006-2010 hadden. Welke gevolgen dit voor de stad zal hebben roept nachtmerries bij mij op. Een combinatie van PvdA-D66-VVD zal voor de stad maatregelen kunnen nemen om Amsterdam voor te bereiden op een bloeiende toekomst, waarbij met een positieve instelling de economische ontwikkelingen worden gestimuleerd en er speciale aandacht zal zijn voor de kenniseconomie. Maar deze optie lijkt nu verloren.
 
Landelijk dreigen de verkiezingen uit te lopen op populisme versus bestuurlijke betrouwbaarheid, waarbij de poppetjes belangrijker zijn dan de inhoud van de verkiezingsprogramma's. Een slechte zaak in een tijd waarin we voor cruciale keuzes staan. Evenals in ons stadsdeel en in de gemeente, zal landelijk het mes moeten worden gezet in de uitgaven. Het begrotingstekort loopt gierend uit de klauwen. Keuzes zijn noodzakelijk. De VVD wil kijken naar de omvang van de collectieve sector en deze inkrimpen. Daarnaast moeten we snijden in de ontwikkelingshulp en deze op een slimmere en doeltreffender wijze gaan invullen. Wat mij betreft kunnen ook allerhande subsidies aan zogenaamde non-profit instellingen beëindigd worden. Ook moet er volgens mij gekeken worden naar allerlei "rondpomp" circuits bij de rijksoverheid, van kinderbijslag tot ziektekosten toeslag en hoe deze afgebouwd kunnen worden.

 

CDA en VVD zijn voorstander van een vlak tax systeem, waarbij dan aftrekposten en toeslagen dienen komen te vervallen. Naar mijn mening een goede zaak. Mensen moeten zelf uit kunnen maken waaraan hun geld besteed wordt. Een dure woning, een vakantiehuis of een plezierjacht, een luxe levensstijl, één, twee, drie of meer kinderen of aan goede doelen. Daarbij is het ook stimulerend dat als je meer werkt en meer verdiend, dat je dan ook evenredig meer geld overhoudt.    
 
Kortom; het zijn spannende tijden in de politiek. Worden de klassieke partijen naar een tweede rang teruggedrongen, of hebben de "oude ideologieën", zoals ik gisteren in de NRC las, toch nog niet afgedaan? Voor mij blijven de klassiek liberale uitgangspunten als basis dienen voor mijn politieke keuzes. Individuele vrijheid, zelfredzaamheid, eigen verantwoordelijkheid en sociale rechtvaardigheid. Wederzijds respect, innerlijke beschaving en tolerantie maken hiervan onlosmakelijk deel van uit.

Een reactionaire club als de PVV, die inspeelt op angsten en onderbuik gevoelens, maar geen visie heeft waar de oplossingen uit komen die we nodig hebben om voor ons land een goede toekomst te kunnen waarborgen, is mij een gruwel. Dat zo een partij een grote aanhang weet te verkrijgen kan ik slechts plaatsen als ik hun stemmenwinst vertaal als proteststem. De gevestigde partijen moeten dan ook met een goed verhaal naar de kiezers toe gaan, zich bestuurlijk op te stellen en zich niet bezighouden met ad-hoc politiek, door hijgerig achter elke mediahype aan te rennen.